En toen was er een jaar voorbij. Vrijdag 15 februari 2019 stond het eerste blog op Dikkehamsters. Vervolgens elke twee weken, op een vrijdag, een nieuw blog. Je leest nu nummer 27.

Is het dan tijd voor een jubileumblog? Iets bijzonders? Daar heb ik wel over nagedacht, maar ik kwam er niet goed uit. Het enige bijzondere dat ik nu kan bedenken, is mijn droom van vannacht. Het ging over zombies en over een jongetje dat een ander jongetje wou slaan. Ik sprong ertussen en zei: “Dat gaat je toch niet lukken, want ik ben sterker en God is nog veel sterker!” Een scène daarna liep ik door een oude kerk en kwam Melchisedek op me aflopen. Ja, echt, die man uit Genesis en de Hebreeënbrief. Vraag me niet hoe ik wist dat het Melchisedek was, want in een droom is dat op een of andere manier compleet logisch. En toen werd ik wakker.

Best bijzonder toch? Mocht je enige droomuitleg voor me hebben of zelf rare geloofsdromen hebben gehad, voel je vrij om een reactie achter te laten.

Maar goed, iets anders bijzonders heb ik niet. Ik heb wel de neiging om te schrijven over de Generale Synode die momenteel gaande is in Goes. Voor leden van de vrijgemaakte kerk is zo’n Generale Synode toch wel een ding. Zeker omdat afgelopen weekend, als ik me niet vergis, de gezamenlijke gesprekken tussen de vrijgemaakte kerk (GKv) en de Nederlands gereformeerde kerk (NGK) zijn begonnen. Een groot onderwerp tijdens deze synode: het samengaan van de twee kerkgenootschappen. Als ik bedenk wat ik hierover zou willen schrijven, dan besef ik dat ik in herhaling zal vallen. Want we kunnen toch al voorspellen wat er zal gebeuren? De synode gaat een uitspraak doen over het samengaan tussen GKv en NGK. Daarnaast zal ze opnieuw kijken naar het besluit over ‘vrouwen in het ambt’ en misschien gaat er ook wel iets gezegd worden over homoseksualiteit. Vervolgens zullen er mensen heel blij zijn met deze besluiten en God hiervoor danken. Er zullen ook mensen zijn die zich in hun identiteit voelen aangetast door deze besluiten en die God zullen bidden om bekering van deze dwaalweg. Er zullen mensen met energie toeleven naar het samenwerken met het andere kerkgenootschap en er zullen mensen angstig afwachten wat er overblijft van hun vertrouwde kerkorde. En mocht het besluit over vrouwen in het ambt onveranderd blijven, dan zullen er vrouwen met geëmotioneerde dankbaarheid eindelijk plaatsnemen op de voorste rij van de kerkzaal en er zullen vrouwen met afkeer en pijn in het hart naar diezelfde vrouwen kijken: “Hoe kun jij nou op die positie gaan zitten!”

“Wat er was, zal er altijd weer zijn, wat er is gedaan, zal altijd weer worden gedaan. Er is niets nieuws onder de zon.”

En nu ik dit heb opgeschreven, weet ik waar ik naartoe wil met deze jubileumeditie. Naar wielrennen! Want hoewel ik met veel plezier luister naar de podcast ‘Eerst dit…’, moet ik bekennen dat mijn favoriete podcast een andere is: ‘Live Slow Ride Fast‘. Laurens ten Dam, kort geleden gestopt als professioneel wielrenner, en Stefan Bolt praten over wielrennen en het leven. Ten Dam is altijd een aanhanger geweest van het normale, kleine leven. Hard fietsen, hard trainen en afzien, maar ook genieten van het gezin, een camper en de barbecue. Hij wil die combinatie graag uitdragen onder het motto: Live Slow, Ride Fast.

Ik heb veel waardering voor de manier waarop Ten Dam over zijn vak als (ex-)profwielrenner praat. En hoewel hij best weleens fors vloekt, neemt mijn waardering alleen maar toe voor de manier waarop hij wielrennen in een groter perspectief plaatst. Hard fietsen, uitdagingen opzoeken maar tegelijkertijd ervoor zorgen dat je op tijd thuis bent voor de verjaardag van je vijfjarige zoontje. Heel bewust genieten van je eigen inspanning en je eigen avontuur en tegelijkertijd van het prachtige leven in alle rust en verbondenheid.

Daar kan ik, maar daar kan ook de kerk, iets van leren. Geloof met overtuiging, geloof stellig, ga je uitdagingen niet uit de weg, maak niet de makkelijkste keuzes maar de keuzes die gericht zijn op je Doel. Steek tijd en energie in je geloof en ja, dat betekent ook dat je er soms dingen voor opzij moet zetten. Maar leef daarnaast ook langzaam: geniet van het leven, oordeel niet, neem je rust en gun de ander zijn of haar rust. Neem tijd voor je familie, thuis en in de kerk en – om met Romeinen 14 te eindigen – laat daarbij eenieder de ruimte om zijn of haar eigen overtuiging te volgen.

Live Slow, Ride Fast

 

Bij deze jubileum-editie wil ik graag even mijn dank uitspreken aan Douwe, Jouke en Wilmee voor hun creatieve bijdragen aan elk blog. Het lukt jullie elke keer weer, om het blog beeldend te versterken! Bedankt!

En Wim, bedankt voor je kritische blik op elke tekst die ik schrijf!

Deel: